Fussball90 LogoFussball90 Logo
FC Bayern Munich

یادداشت؛ هفت نگاه به بایرن مونیخ جدید هاینکس؛ ویدال جواب نمی دهد، اولرایش گزینه ای مطمئن!

سید حسین علوی‌زاده
سید حسین علوی‌زاده

چند دیدگاه به بازی دیشب بایرن مونیخ و لایپزیش

بایرن مونیخ دیشب در یک بازی بسیار نزدیک موفق شد در ضربات پنالتی از سد لایپزیش عبور کند. این بازی حوادث زیادی در بر داشت اما در کنار این شرایط، نشریه Kicker با بررسی مختصر بازی، 7 دیدگاه به بازی بایرن مونیخ داشته که به اختصار آن ها را می خوانیم:

1- آرتورو ویدال در ساختار این بایرن مونیخ جواب نمی دهد: هافبک شیلیایی بایرن مونیخ آماده به نظر نمی رسد. او در پرس شدید پاس های بدی می دهد و اغلب در جریان بازی گم است. او کارت زرد گرفت و هاینکس را مجبور به تعویض کردنش کرد. شاید بردن او به پستی جلوتر در غیاب خامس و مولر اقدامی درست باشد.

@[email protected]

2- سباستین رودی با توانایی های روی توپش گزینه ای خوب محسوب می شود: زوج تولیسو و ویدال در قلب خط میانی نمایش قابل قبولی ندارند. تیاگو هم که به پست ده رفته و رودی به خوبی می تواند در پست شش فعالیت کند.

3- بایرن مونیخ نیاز به موقعیت های زیادی برای گلزنی دارد: حتی در پیروزی 1-0 برابر هامبورگ هم بایرن مونیخ نیاز به خلق فرصت های زیادی برای گلزنی داشت. این موضوع در بازی دیشب هم تکرار شد. به جز حرکت تیاگو که گل شد، 5 موقعیت لواندوفسکی و چندین موقعیت دیگر از هوملس و کیمیش و وریت خبری از برتری عددی و  که انتظار می رفت نداشت و بایرن مونیخ باید روی ضربات آخر دقت بیشتری انجام دهد.

4-  شرایط تیم بهتر شده است: بایرن مونیخ موفق شد 129 دقیقه بازی و حمله کند؛ چیزی که در تیم آنچلوتی کمتر دیده می شد. البته ده نفره شدن لایپزیش هم بی تاثیر نبود.

5- روحیه پیروزی وجود دارد: تیم نشان داد که می خواهد ببرد و روحیه قدیمی خود را نشان داد. ضربات پنالتی و پیروزی در لایپزیش خود گواهی بر این مدعا است.

@[email protected]

6- اسون اولرایش به نظر مطمئن می آید: تحت هدایت یوپ هاینکس، مشکلات سابق اولرایش دیده نمی شوند. اولرایش تبدیل به قهرمان بایرن مونیخ شد و ضربه تیمو ورنر را مهار کرد.

7- کینگزلی کومان باید روی حرکات و ارسال هایش کار کند: مرد فرانسوی سرعتی خارق العاده دارد، می تواند دفاع را بشکافد و حرکت کند. اما تصمیم گیری های او در بازی دیشب بد و غلط بود و نتیجه ای در بر نداشت.

به قلم فرانک لینکش برای نشریه کیکر؛ با اندکی تغییر



کامنت‌ها